سهامداران معمولا تمایل دارند سهم هایی که در سود هستند سریع بفروشند و اصطلاحا سیو سود کنند و این هراس را دارند که سودهای بدست آمده از دست برود.

بر عکس این قضیه سهامداران میلی به فروش سهم های زیان ده خود ندارند و تصور می کنند تا زمانی که سهم زیان ده آنها فروش نرود در واقع زیانی نکرده اند. پس برای عقب انداختن شناسایی زیان و امید به برگشت قیمت اقدام به نگهداری سهام زیان ده می کنند.

احتمال شما هم تجربه نگهداری سهم زیان ده را دارید که موجب خواب سرمایه و از دست دادن سودهای بازار شده است.

بسیار زیاد اتفاق افتاده که افراد سهام خریداری شده را در شروع روند صعودی و با سود کم می فروشند و بعد از مدتی با دیدن قیمت آن سهم از فروششان پشیمان می شوند و نکته مهمتر این هست که پس از این تجربه باز هم نمی دانند چه زمانی موقع فروش است.

سهام شرکتهایی که در این چند سال خریده اید مرور کنید و ببینید چه تعداد از آنها بعد از فروش شما با سود کم قیمتشان بالا رفته و بازدهی بسیار خوبی داشته اند.

برعکس حالت قبل سهمی که وارد روند نزولی می شود و شما به امید بازگشت قیمت سهم عجول نیستید و مدتها سهم را نگه می دارید تا شاید به قیمت خریده شده برسد و بدون ضرر از سهم خارج شوید و هزینه فرصت از دست رفته بازار برعهده کیست؟

معمولا زمانی که حد ضرر فعال می شود با جملاتی مثل:

  1. سهم به کف قیمتی رسیده
  2. دیگه پایین تر نمی رود
  3. در این قیمتها فرصت خرید است

و سهم را نمی فروشید!

آیا واقعا بعد از مدتی پس از تحمل فشارهای سنگین روحی و روانی و با زیان سنگینتر از سهم خارج نشده اید؟

آیا بهتر نبود در حد ضرر عجول باشید؟

نکته مهمی که باید به آن اشاره شود این است که این موضوع به این معنی نیست که با دیدن هر منفی دست به فروش بزنید و فقط به این موضوع اشاره دارد که در حد سود صبور و حد ضرر عجول باشید.

راب بروکر می گوید:

قرار دادن حد ضرر مثل بستن زیپ شلوار است و لزومی ندارد اما اگر آن را نبندید خیلی زود پشیمان می شوید!